Παρουσίαση του βιβλίου "Οι μπουάτ της Πλάκας" το Σάββατο 16/11 στη μπουάτ Απανεμιά!


Το μουσικό σύνολο Λιποτάκτες την Τετάρτη 20/11 στη μπουάτ Απανεμιά!






ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤOY ΜΙΚΡΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ ΤΗΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ «ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ»,
ΛΙΠΟΤΑΚΤΕΣ
ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΥ 
Αναμνήσεις ενός κοριτσιού με τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη.
Νέο μικρό μουσικό σύνολο με το όνομα ΛΙΠΟΤΑΚΤΕΣ ίδρυσε η Ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης».
Το νέο αυτό σύνολο αποτελούν:
Τραγούδι, Παναγιώτης Πετράκης 
Πιάνο, Τατιάνα Παπαγεωργίου
Κλασική κιθάρα, Δημήτρης Παπαγγελίδης 
Κρουστά, Στέφανος Θεοδωράκης - Παπαγγελίδης 
Ηχοληψία, Μιχάλης Αλεξάκης 
Υπεύθυνη της παραγωγής συναυλιών, Sophie Hayes
Η Μαργαρίτα Θεοδωράκη έγραψε και διαβάζει τα κείμενα που θα ακουστούν. 
Το νέο αυτό σύνολο θα ξεκινήσει την διαδρομή του με μια Παράσταση Μουσικής και Λόγου στη μπουάτ Απανεμιά.
Η παράσταση έχει τίτλο  «Αναμνήσεις ενός κοριτσιού» και βασίζεται σε τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη που θα ερμηνεύσει ο Παναγιώτης Πετράκης και σε κείμενα της Μαργαρίτας Θεοδωράκη που θα διαβάσει η ίδια.
Τραγούδια που διατρέχουν όλη την μουσική διαδρομή του Μίκη Θεοδωράκη, από τους «Λιποτάκτες» που έδωσαν και το όνομα στο Μουσικό Σύνολο μέχρι τα «Λυρικά» και από τις «Μικρές Κυκλάδες» μέχρι τα «Τραγούδια για τον Αλέξανδρο Παναγούλη» και κείμενα-αναμνήσεις της Μαργαρίτας Θεοδωράκη από την παιδική και εφηβική της ηλικία. 
Παράλληλα οικογενειακές φωτογραφίες που προβάλλονται σε οθόνη, ανατρέχουν στην περασμένη οικογενειακή ζωή.
 
Αθήνα, 15 Νοεμβρίου 2019
Από την Ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης»

Επικοινωνία

Ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης»
Υπεύθυνη παραγωγής,
Sophie Hayes
sophiehayes77@gmail.com
 
Μαργαρίτα – Ασπασία Θεοδωράκη   ?
27410-55188
margaritatheodorakis@gmail.com
 
Ορχήστρα ¨Μίκης Θεοδωράκης¨ 
Δικαίου 10-12, Τ. Κ. 117 41 Αθήνα 
Face book: «Mikis Theodorakis» Orchestra - Ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης»
http://www.mikistheodorakisorchestra.gr/


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ:

«Α! Καλέ μπαμπά! Να σαι πάντα καλά!
Είμαστε πάλι καλά σαν τότε μπαμπά μου! 

Όλα μαζί ένας γύρος η ζωή μας, η δική σου πατέρα.......
Όλοι μαζί σε αέναες κυκλικές διαδρομές, κυκλικές κινήσεις των ψυχών μας, πάντα στην καθορισμένη διαδρομή, στην ολοκληρωμένη φάση μιας επαναλαμβανόμενης διαδικασίας, η κυκλική γραμμή που μας περιβάλλει και μας ορίζει, ο γύρος του θριάμβου, όλα πάλι σε ένα γύρο, ιστορίες αμέτρητες, συναρπαστικές, περιπετειώδεις, μια ζωή διεισδύει μέσα στην άλλη, η μία ζωή συνεχίζει μετά από μιαν άλλη.
Κι όλοι μαζί συμπτυγμένοι, μια συμπαγής μάζα ψυχών λουσμένη από αγάπη.

Είναι προπάντων η ανάμνηση μιας μυστήριας ξεχωριστής ατμόσφαιρας • κρυφή, μόνο δική μας, που μας περιέβαλε. 

Οι ζωές όλων μας είναι αλησμόνητες για πάντα. 
Περίεργες ζωές. 
Εξαιρετικές στον κίνδυνο και στην αβεβαιότητα. 

•••••••
Ξέρετε πως περάσαμε στην εξορία στη Ζάτουνα το 1968-1969;
Μας φαντάζεστε στην εξορία, από φασίστες χουντικούς συνταγματάρχες, μια εξορία όλο κινδύνους,
Το κίνδυνο το ζούσαμε καθημερινά μέσα στο πετσί μας,
Πως μπορείτε αυτό, να το καταλάβετε εσείς που δεν ζήσατε παιδιά σε εξορία, άγρια και φοβερή!

••••••••••••
Αθήνα - Βραχάτι - Βραχάτι - Αθήνα.
Κάθε Σαββατοκύριακο, όσο τον ζούσαμε έξω από την φρικτή Ασφάλεια στη Μπουμπουλίνας, τις αμέτρητες φυλακές, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις εξορίες. 
Ήταν για μας μία συνήθεια κι οι φύλακες και οι χαφιέδες κι οι χωροφύλακες, ακόμη κι ο στρατός σ´εφόδους μέσα στο έρημο σπίτι μας στη Νέα Σμύρνη όταν τον έψαχναν ανελέητα κι εκείνος κρυβόταν στην Αθήνα μήνες πολλούς, από σπίτι σε σπίτι.
Από τις 21 Απριλίου 1967 έως τις αρχές Αυγούστου, όταν τον έπιασαν στο Χαϊδάρι, στο σπίτι της Μαρίας, κρυμμένο πίσω από ένα πιάνο. 
Τον είχαν προδώσει. 
Ήταν για εμάς τα συνηθισμένα.
Ο μπαμπάς κρύβεται, ο μπαμπάς πιάνεται, ο μπαμπάς βασανίζεται. 
Όλα συνηθισμένα και φυσικά για εμάς.
Όλα μία συνήθεια.
Κι ο Τρόμος.
Μία συνήθεια.
Δεν σου προξενεί καμία έκπληξη.
Όλα τα συνηθίζει ο άνθρωπος.
Τα σκέφτομαι και νοσταλγώ.

Κάποια μέρα, αν θέλετε, θα σας διηγηθώ και άλλες εφόδους του στρατού μέσα στο σπίτι μας, πάντα μέσα στην άγρια νύχτα! 
Ήταν σαν σε πογκρόμ Εβραίων. 
Όμως τα σκέφτομαι και χαμογελώ. 
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το νεαρό, όμορφο μικρό στρατιώτη που μας έσπρωχνε με αγριάδα, τα δυο παιδιά, με τη μπαγιονέτα του τουφεκιού του, πιεστικά, φοβιστικά.
Ήταν όμως χαριτωμένος κι όμορφος! Ξανθός, κοντούλης, με νεύρο και άγριες φωνές, αλλά αυτό το συνηθίσαμε!

Αθήνα - Βραχάτι - Βραχάτι - Αθήνα.
Αθήνα - Βραχάτι - Βραχάτι - Αθήνα.
Πενήντα πέντε χρόνια πέρασαν από την πρώτη φορά το 1964.
Πενήντα πέντε χρόνια.
Ο μπαμπάς, η μαμά, ο Γιώργος κι εγώ.
Όπως στη φωτογραφία στην Κόκκινη Πλατεία.
Καληνύχτα σας.
Μαργαρίτα.  »

Νέα Σμύρνη 
 Στις αρχές του ´60 ήμουνα μία τσαχπίνα, μωρό, με τα μακριά κατσαρά μου μαλλιά, που όπως μου γράφει η ξαδέλφη μου η Λήδα, η μαμά μου μού τα χτένιζε με μανία, αλλά και η ίδια η Λήδα κι αυτή μου τα χτένιζε με μανία, μιας και κάθε μέρα ήμουνα με την αγαπημένη μου ξαδέλφη, μιας και τα μαλλάκια μου ήταν πολύ κατσαρά, σαν της αραπίνας, κι έπρεπε λοιπόν να μου τα ξεμπλέκει όταν πήγαινα καθημερινά στο σπίτι της θείας Μιμόζας, δύο στενά ανηφοριά πιο πάνω, μπροστά στην πλατεία των προσκόπων - έτσι δεν είναι Λήδα; - προς το Άλσος της Νέας Σμύρνης. 
Τα δύο σπίτια τα είχε χτίσει ο παππούς μας ο Ηλίας, Μικρασιάτης πρόσφυγας, από τους πρώτους εγκατεστημένους στη νέα αυτή προσφυγική γειτονιά, κάπου στα 1928! Ο παππούς ήταν καθηγητής χημείας στην Ευαγγελική Σχολή Νέας Σμύρνης και μάλιστα τέλειωσε τη θητεία του ως γυμνασιάρχης! 
Είχε φτιάξει και ένα τρίτο σπίτι για την πρωτότοκη κόρη του, τη θεία Στάσα, (ετών 104 στις μέρες μας!) κοντά στο γήπεδο του Πανιωνίου, αλλά το έδωσαν στην Κατοχή, κυριολεκτικά για ένα τενεκέ λάδι! 
Τα σπίτια πάντως κατεδαφίστηκαν γύρω στα 1971, (νωρίτερα το σπίτι της Λήδας!), την εποχή της Χούντας! Όπως εξάλλου και τα περισσότερα όμορφα σπίτια της ωραίας αυτής γειτονιάς που μεταμορφώθηκε σε μια γειτονιά πανύψηλων πολυκατοικιών! 
Καταραμένη αντιπαροχή.
Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. 
Το σπίτι μας δεν το ξαναείδαμε μιας και το γκρέμισαν για αντιπαροχή όταν ζούσαμε εξόριστοι τότε στο Παρίσι, την άλλη γλυκιά πατρίδα μου, μια πόλη κρυμμένη βαθιά μέσα στη καρδιά μου, μεγαλειώδης, τρομερή, φανταστική - όπως εξάλλου και για τη Λήδα, έτσι δεν είναι Λήδα; 
Στις αρχές του ´60 ο μπαμπάς είχε γράψει το τραγούδι Μαργαρίτα Μαργαρώ, τεράστια επιτυχία. 
«Για σένα έγραψε το τραγούδι αυτό ο μπαμπάς σου;» με ρώταγαν περιπαιχτικά· 
«Ναι» απαντούσα εγώ και κοκκίνιζα σαν το παντζάρι! Βλέπετε δεν ήμουνα πάνω από τεσσάρων χρονών και τα λόγια αγάπης μ´έκαναν να ντρέπομαι αφάνταστα! 
Είχα βρει τον μπελά μου, αλλά ήμουνα πάντα περήφανη που είχα ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΜΟΝΟ, ΟΛΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ! 
Και θα είμαι περήφανη έως ότου να πεθάνω! 
Εξάλλου πάντα σχεδόν το προσθέτω στα προγράμματα των συναυλιών μας, γιατί είναι ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ για όλους της γενιάς μας, αλλά και για τους πιο παλιούς · ένα τραγούδι που μας γυρίζει πίσω στις γειτονιές των παιδικών μας χρόνων, στους χωμάτινους δρόμους που αλωνίζαμε σε συμμορίες και τραγουδάγαμε ομαδικά όλες τις επιτυχίες της εποχής! 
Σαν νούφαρο που μάδησε..., Νάταν το εικοσιένα, χρόνια δοξασμένα..., Έφυγες και πήγες μακριά..., Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο.... 
Μαζευόμασταν ολόκληρο τσούρμο, απέναντι από το σπίτι μας, «στο πεζοδρόμιο της κυρίας Βαρβάρας» που ήταν το στέκι μας κι αρχίζαμε το τραγούδι! Όπου στα κρεσέντο σηκώναμε όλοι μαζί, μικρά και μεγάλα παιδιά, τα πιο πολλά μωρά, τα κεφάλια μας και κοιτώντας τον ουρανό τραγουδάγαμε, φωνάζοντας, σχεδόν ουρλιάζοντας, για να μας ακούσουν στα πέρατα της Οικουμένης, έως πέρα από τα σύννεφα, πέρα από τον ουρανό! 

Τότε ο μπαμπάς ίδρυσε την Νεολαία Λαμπράκη κι έγινε Πρόεδρός της.
Ήταν ένα πολιτιστικό πολιτικό κίνημα που αγκάλιασε όλη τη νεολαία σ' ολόκληρη την Ελλάδα και περισσότερο στην εγκαταλελειμμένη κι έρημη επαρχία της σκληρής μετεμφυλιακής εποχής.

IMG_3451.jpeg
A0AE95B1-415B-4F21-A3A9-F560A0EEB6B9.jpeg
11E6160F-3BAC-48AA-9588-60FA1DCF75D7.jpeg
4CD1241A-0A2D-420D-9921-A954A0037EBC.jpeg
IMG_1484.jpeg



IMG_3568.jpeg